Już w pierwszych igrzyskach zimowych (1924) curling był dyscypliną pokazową, a od 1998 r. jest w programie na stałe. Jedni więc traktują go jak poważną dyscyplinę olimpijską, a inni patrzą z pobłażaniem na szczotkujących taflę lodowiska "broomerów".

Dla jednych, zakochanych w curlingu, to szachy na lodzie, pełne niuansów strategicznych, wymagających niezwykłych umiejętności i psychicznej wytrzymałości. Przypominają oni, że by osiągnąć fazę medalową w igrzyskach trzeba rozegrać 10 meczów. Podkreślają, że by zdobyć złoty medal, należy utrzymać koncentracje przez 800 minut. A szczotkowanie lodu - ich zdaniem - wymaga wykrzesania energii, która absorbuje serce tak, że bije ono na 90 procent swej maksymalnej wydolności. Tak
przynajmniej twierdzi entuzjasta gry, srebrny medalista igrzysk 2002 z Salt Lake City, Ken Tralnberg, obecnie trener kobiecej reprezentacji Szwajcarii.

"Wolałbym poddać się resekcji zęba niż oglądać olimpijski curling. Kto pozwolił, by ten sport wprowadzono do programu igrzysk ?. Odpowiedzialnych za to powinni się przywiązać do ich krzeseł i zmusić ich do oglądania mistrzostw Europy, sponsorowanych przez serowarska firmę Le Gruyere. Sorry, to nie dla mnie. To zawody o konsystencji takiego sera. Za bardzo się ciągną" - oto opinia anonimowego widza, który woli jednak nie narażać się zwolennikom curlingu.

Inny z "wrogów" curlingu mówi o - rzeczywiście nie podnoszącym prestiżu gry - zwyczaju posilania się zawodników w czasie meczów. "To w końcu nie Tour de France, by korzystać z bufetu" - mówi z przekąsem. Tymczasem "curlingowcy" jedzą kanapki, owoce, szczególnie lubią truskawki i banany..., a kapitan lub "kapitanka" to nawet ma czas na wypicie filiżanki herbaty, zanim powróci na lód, by kierować zespołem. Przypomina to piknik, a nie poważną rywalizację o medale. Nic dziwnego, że
niektórzy z widzów nie chcą oglądać tego pikniku na lodzie, gdy inni olimpijczycy ryzykują zdrowie, a czasem życie na stromych stokach, wysokich skoczniach, trudnych podbiegach lub szybkich torach...